De afgelopen week kregen wij van familie, vrienden en bekenden van Banjer diverse medelevens berichten door middel van emails, kaartjes en telefoontjes.
De dierenarts waar Banjer altijd kwam, stuurde een kaartje en ook van het crematorium waar Banjer is gecremeerd kregen we een kaartje.
Wij willen een ieder daarom hartelijk bedanken voor alle steunbetuigingen die we hebben mogen ontvangen. Dit hebben wij zeer gewaardeerd.
We vonden Banjer op zondag 29 maart 2008 in Bussy St. George in Frankrijk bij het B&B hotel en namen haar mee naar huis. Ze was zwaar verwaarloost. Vanaf het eerste moment luisterde ze goed en wist al snel wat ze wel en niet mocht.
Na het eerste bezoek aan de dierenarts in Nederland kregen we te horen dat ze een lichte hartruis had, en dat ze daar best oud mee zou kunnen worden. Ze werd toen ook ingeënt en ingeschreven bij een site voor vermiste huisdieren in Europa. Veertien dagen later was er nog geen eigenaar en was ze van ons.
Ze kreeg een eigen paspoort en werd gechipt. Al heel snel voelde ze zich thuis en ging ook overal mee naar toe. Iedereen die haar zag vond haar echt een schatje. Ze was ook altijd erg lief voor iedereen.
Zo ging ze vaak mee boodschappen doen, op visite, 2x mee op reis naar Disneyland Parijs en 2x logeren in Heerhugowaard tijdens onze vakantie. Ze was echt gek op de zon, en als er sneeuw lag was ze helemaal door het dolle. Ook in de auto vond het ze het altijd prachtig. Ze zat er altijd als eerste in.
Tot maart 2010 ging het allemaal goed en was er niets aan de hand. Ze moest naar de dokter voor haar jaarlijkse cocktail, maar toen ze weer thuis was, ging het mis. Ze kreeg die middag en avond drie keer een hartaanval, en we dachten dat dit het einde was. Maar onze Banjer gaf het niet op en kwam er weer bovenop. Ze hield er alleen wel wat aan over. Ze had het na die tijd vaak benauwd en moest vaak heel erg hoesten.
In haar koppie werkte alles nog heel goed, maar haar lichaam wilde niet meer wat haar koppie wilde. Ze wou nog heel graag rennen en bij alle andere dieren zoals, eenden, katten en andere honden zijn, maar zodra ze ook maar vier stappen rende, was ze al helemaal uitgeput. Banjer liep eigenlijk de hele dag door een marathon.
We laten haar nog even na kijken bij een andere dokter, van wie ze nog een andere pil erbij kreeg. Ook lieten we een röntgenfoto maken en kreeg ze een echo. Haar hartje was inmiddels sterk vergroot en ze had veel vocht achter haar longen. Hier kreeg ze pillen voor, maar deze gingen steeds minder hun werk doen, en Banjer ging steeds vaker en langer hoesten.
Ze ging steeds naar Mariska om getrimd te worden, maar het laatste half jaar deed ik het zelf, omdat we haar niet meer ergens achter durfde te laten.
Ze sliep ‘s nachts bijna niet meer door het hoesten en soms had ze een bange blik in haar ogen. Ze wist er zelf ook geen raad meer mee. Ze kon op het laatst alleen nog maar languit liggen. Ze heeft tot het laatst gevraagd om haar snoepjes als ze terug kwam van het wandelen. En ook het eten ging er elke dag gewoon in alsof er niets aan de hand was. Ze gaf alles nog netjes aan en deed eigenlijk nooit iets in huis.
Inmiddels is het 15 augustus en hebben we de moeilijke beslissing genomen om haar in te laten slapen. Ze laat een grote leegte achter ondanks dat ze maar twee en een half jaar bij ons is geweest. Om half drie is ze ingeslapen en om zes uur is ze gecremeerd.
Ze heeft nu een eigen plekje in mijn kamer.
Ondanks dit alles hebben we er absoluut geen spijt van dat we haar destijds hebben meegenomen uit Frankrijk.
Vandaag was het een drukke dag. Natuurlijk moest ik eerst aan het werk. Om vier uur moest Nederland tegen Brasilië voetballen, waar ze natuurlijk met 2-1 van wonnen. Nu maar hopen dat ze kampioen gaan worden. Na het voetbal werd er gegeten. Daarna gingen Albert en ik naar boven om Banjer eens lekker te gaan wassen. Ze vond het heel lekker en werkte lekker mee. (normaal brengen we haar altijd naar Mariska, maar omdat het niet zo heel erg goed met Banjer gaat, doen we het nu zelf, dan kunnen we stoppen als ze te moe wordt)
Na het wassen, werd ze goed afgedroogd en mocht ze beneden op de bank verder drogen. Inmiddels kijken Albert en Greet naar GTST. Ik bekijk nog even de dvd over hoe je dit soort hondjes moet knippen/scheren. Na GTST gaan Albert en ik de tuin in met Banjer en niet lang daarna ligt er al een heel pak haren op de grond. Natuurlijk is ze eerst heel goed geborsteld met een speciale borstel om alle losse haren en klitten eruit te halen, en dan is ze geschoren.
Na twee uur zijn we klaar en is Banjer een groot deel van haar haren kwijt. Dit vind ze erg lekker met dit weer. Ze moet nu alleen nog een beetje afgewerkt worden (ogen en oren schoonmaken) en dan is ze weer helemaal klaar voor een paar weken.
Ze is er erg blij mee en wij zijn blij dat alles goed is gegaan. Het scheelt in ieder geval ook een hoop geld als we het zelf doen.
Dinsdag 1 juni ging het weer niet zo goed met Banjer. Ze ademde heel zwaar en had het vreselijk benauwd. Albert besloot om maar met haar naar de dokter te gaan. Daar werd er een röntgenfoto van haar gemaakt, want ze hoorden maar één long en een vreselijke hartruis.
Na de foto bleek dat ze haar hartje vergroot was en dat ze veel vocht in haar longen heeft. Eén long lijkt wel helemaal vol met vocht te zitten. Ook heeft ze een lekkende hartklep. Het is dus zeker dat dit hondje niet heel erg oud gaat worden, maar daarom houden we niet minder van haar.
Woensdag 2 juni mocht ze met Albert en Greet mee naar Amsterdam. Daar had ze een afspraak om een echo te laten maken. Hier bleek eigenlijk hetzelfde en dit betekend dat haar medicatie iets wordt verandert. Ze krijgt nu twee pilletjes op een dag om het vocht af te scheiden, maar dit gaan er drie per dag worden. Voorlopig blijft ze ook een half pilletje voor haar hartje slikken.
Vaak is het zo dat hondjes die het aan hun hart hebben slecht of veel minder gaan eten, maar hier heeft Banjer totaal geen last van. Ze eet altijd twee bakken eten (soms drie) en daarnaast gaat er altijd nog wel wat hondenkoekjes en hondensnoepstaafjes in.
Ze slaapt wel veel, maar blijft toch vreselijk nieuwsgierig en heel lief voor alle katten die om haar heen lopen als we gaan wandelen.
Het gaat nu, 12 juni al een heel stuk beter met haar. Ze loopt weer bijna normaal mee bij het uitlaten en is weer een stuk vrolijker en opgewekter. Ze heeft alleen wel last van het weer als het zo benauwd is, en ze mag absoluut niet meer in de zon zitten.
Omdat Banjer niet tegen de warmte kan, en ze altijd bij mij op zolder slaapt, moesten we zondag iets anders verzinnen. De zaterdag nacht ervoor was namelijk een drama. Zowel Albert als ik waren meerdere malen wakker omdat Banjer het nogal moeilijk had. Het was in het hele huis lekker benauwd, ondanks dat de ramen en deuren overal de hele dag hadden open gestaan.
Banjer was eerst mee naar zolder, maar daar wilde ze binnen een half uur al weer weg. Ik besloot om met haar naar beneden te gaan, en daar ging het wel voor een uurtje. Daarna maakte ze me wakker en wilde naar buiten. Albert was inmiddels ook wakker en deed de buitendeur voor ons open en dicht. Ik besloot daarom om twee dekbedden op elkaar te leggen en bij haar op de grond te gaan slapen. Toen was alles voor elkaar, en we hebben geslapen tot een uur of half zes. Toen heb ik de tuindeur open gezet en is Banjer naar buiten gegaan. Ik bleef nog even verder slapen tot een uur of zeven.
Omdat we vandaag toch naar Ikea zouden gaan, besloot ik van te voren dat ik zou gaan kijken voor een één persoons matras, maar toen we daar kwamen, zagen we een hele andere oplossing. Een één persoons logeerbed voor weinig. Er werd niet lang over nagedacht, en het bed werd gekocht. Dit bed staat nu in het tuinhuisje/fitnessruimte, waar Banjer en ik de warme/benauwde nachten zullen doorbrengen. (Banjer houdt er niet van om alleen te slapen, en ik vind het niet erg) Het is net kamperen in de tuin.
Vandaag moest Banjer weer voor haar knipbeurtje naar Mariska. We brachten haar om even voor zevenen en konden haar om negen uur weer ophalen. Ze is nu weer lekker kaal, voor de zomer. Het was ook echt wel weer nodig. Ze begon er alweer last van te krijgen.
Ze is nu weer lekker eigenwijs en voelt zich zichtbaar een stuk beter. Dat is voor haar, maar ook voor ons veel prettiger. Zeker als je bedenkt dat ze weer lekker mee naar Bussy St. George gaat dit weekend. Ze gaat het vast weer erg leuk vinden, zo op reis. (maar dat kun je lezen in een andere blog)
Op maandag 22 maart was het voor Banjer weer zover. Ze moest naar de dierenarts voor haar jaarlijkse cocktail (prikjes). Dit jaar zou ze een grote cocktail krijgen.
Dus Albert gaat om 9 uur met Banjer naar de dokter en verteld dat ze ook weer veel hoest. Ook ademt ze erg zwaar. 
Ze krijgt haar prikjes en tevens pilletjes mee. (vocht-afdrijvers en pilletjes voor haar hartje). De hartruis die ze had is wel groter geworden.
Samen gaan ze weer naar huis en Banjer gaat op de bank lekker liggen slapen. Onderwijl eet ze ook nog en krijgt ze haar eerste pilletjes. Tot zover gaat het allemaal goed. Om een uur of 5 kom ik thuis van m’n werk en Banjer is zo blij, dat ze even op m’n schoot gaat liggen. Niet veel later barst ze in janken uit en is helemaal in paniek. Het klinkt echt alsof ze heel veel pijn heeft. Tot overmaat van ramp laat ze ook haal plas nog lopen en is mijn broek en trui helemaal nat. (maar dit wordt wel weer gewassen)
Als wij even later gaan eten, wil Banjer ook eten en eet dus heel braaf haar bak leeg. Na het eten til ik haar naar het grasveld en doet ze even snel een plasje. Dan loopt ze zelf weer naar huis en gaat op de bank liggen. Als Albert en Greet naar de tv zitten te kijken, jankt ze weer zo erg en om een uur of negen ook nog een keer.
Om bij 12 uur neem ik haar mee naar boven en gaat ze lekker op bed liggen slapen. Dit gaat allemaal goed en om 5 uur blaft ze me wakker omdat ze dorst heeft. Na het drinken gaan we nog even slapen en om 7 uur laat ik haar uit voordat ik naar m’n werk ga. Het gaat dan al een stuk beter met haar. Na het wandelen eet ze haar bak leeg en blijft ze op de bank liggen tot Albert en Greet naar beneden komen.
De rest van de dag gaat het goed en is ze alleen nog een beetje moe, maar jankt ze niet meer van de pijn. Gelukkig maar, want dat is echt angstaanjagend. Alsof ze dood zou gaan van de pijn.
Vandaag was het dan weer zover, Banjer ging weer naar de kapper.
Dat werd ook wel weer tijd, want ze kon haast niets meer zien, zoveel haar had ze. Ze wordt dan ook een beetje sloom en heeft nergens meer zin in. Maar daar kwam vandaag dus verandering in.
Om zeven uur was het dan zover. Greet en ik brachten haar naar Mariska, waar ze helemaal niet wilde blijven, maar gewoon weer met de auto mee naar huis wilde. Toch moest ze daar blijven, en zodra we weg waren, was alles goed en deed ze precies wat Mariska wilde.
Eerst ging ze lekker in bad, dan werd ze geföhnd en toen werd de jas uitgedaan. Twee uur later was ze al weer klaar. Greet en ik gingen haar weer halen, maar voordat we er waren, moest ik eerst nog even aan de kant voor een alcoholcontrole. Natuurlijk kon ik zo weer verder, want ik drink bijna nooit alcohol, en zeker niet als ik nog moet rijden.
Toen wij weer bij Mariska aan kwamen, zat Banjer braaf te wachten, en duurde het even voor ze door had dat wij voor de deur stonden. Maar toen ineens zag ze het en was weer door het dolle heen, zo blij.
Er werd afgerekend en we bleven nog even staan praten, maar Banjer wilde zo snel mogelijk weg en sprong tegen ons op dat we moesten gaan. Om kwart over negen stapten we weer in de auto en gingen terug naar huis. Daar stond Albert al te wachten.
Banjer kan er weer even een paar maanden tegen aan. Ze ziet er weer mooi uit en is er zichtbaar blij mee. Nu hoeft ze dat pak haren niet meer met zich mee te dragen.
Op een gegeven moment maak ik de riem los en dan is het helemaal dolle pret. Ze wacht tot ik een heel eind bij haar vandaan ben en komt dan heel hard weer naar me toe rennen.
